Poeci przeklęci…

Poeci przeklęci czyli poeci, których styl bycia był skandalem obyczajowym, gdzie ich twórczość literacka spotykała się wówczas z odrzuceniem, po śmierci autorów stawała się przedmiotem kultu.

Poeta przeklęty to również poeta zbuntowany przeciw światu, outsider, przekraczający normy obyczajowe, często też obłąkany, uzależniony od alkoholu lub narkotyków, wpadający w konflikty z prawem, charakterystyczny element biografii poety wyklętego to także wczesna często samobójcza śmierć.

Dziś chciałabym zaprezentować Wam przedstawiciela tego nurtu w literaturze polskiej, którego cenię i polecam, mając nadzieję iż Wam również przypadną do gustu jego teksty.

Jest to Rafał Wojaczek, poeta wyklęty, stale bywał na komisariacie i w szpitalu psychiatrycznym, kontrowersyjny, nie stronił od alkoholu jednak miał na siebie dobry pomysł, pisał o tym co go dotyczyło, dotykało, przepełniało. Podejmował liczne próby samobójcze, gdzie 11 maja 1971 roku jedna z nich zakończyła się powodzeniem, połknął zabójczą dawkę leków mając zaledwie 26 lat…

Któż to chodzi z butami po nagim ciele kobiecym
Odpowiadam: poeta
Gnój
Alfons swej śmierci co ją rymuje wciąż ze śmiechem

Damski klub

Chodzą wokół zielonego drzewka
Wokół choinki chodzą całkiem nago
A każda trzyma w prawej ręce świecę
A każda świeca nierówno się spala

A lewą ręką każda każdą drapie
Drapie ją w plecy aż do krwi ją drapie
Potem przykłada świecę do krwawiącej rany
Potem porzuca świecę i pod drzewkiem kuca

Kucają wokół zielonego drzewka
Rodzą potworki tureckim sposobem
A potem jakby całkiem zapomniały
Gdzie były co robiły
Ubierają się i wychodzą

*   *   *

Jeszcze w nią nie wszedł, już nie ma jak wrócić.

Ze świata jawnie wyświecony, w skóry

worek wciśnięty, patrz: śliną sromotną

cieknie w otwarte

jej krocza okno.

Kobieta nie wie, na co jeszcze czeka.

On słyszy: skoblem mrozu zima szczęka.

Za sienią ciała tamtej w pobielone

świeżo dla gościa

prosi o pokoje.

Kobieta mówi, że nie ma wyboru.

Ale on jeszcze wciąż odwraca głowę.

Lecz nagle – śmierć już całą w sobie przeżył -

wpada. Nie widać

mu nawet pięty.

Prośba

Zrób coś, abym rozebrać się mogła jeszcze bardziej

Ostatni listek wstydu już dawno odrzuciłam

I najcieńsze wspomnienie sukienki także zmyłam

I choć kogoś nagiego bardziej ode mnie nagiej

Na pewno mieć nie mogłeś, zrób coś, bym uwierzyła

Zrób coś, abym otworzyć się mogła jeszcze bardziej

Już w ostatni por skóry tak dawno mi wniknąłeś,

Że nie wierzę, iż kiedyś jeszcze nie być tam mogłeś

I choć nie wierzę, by mógł być ktoś bardziej otwarty

Dla Ciebie niż ja jestem, zrób coś, otwórz mnie, rozbierz

Bądź mi

Bądź mi od stóp do głowy, od pięty do ucha

Od kolan do pachwiny, od łokcia do paznokci

Pod pachą, pod językiem, od łechtaczki do rzęs

Bądź biegunem mojego pomylonego serca

Rakiem, który mózg jedząc pozwoli  poczuć mózg

Bądź wodą tlenu dla spalonych płuc

Bądź mi stanikiem, majtkami, podwiązką

Bądź kołyską dla ciała, niańką co kołysze

Jedz mi brud zza paznokci, pij miesięczna krew

Bądź żądzą i  spełnieniem, rozkoszą, znowu głodem

Przeszłością i  przyszłością, sekunda i wiecznością

Bądź chłopcem, bądź dziewczyną, bądź nocą i dniem

Bądź mi życiem, radością, bądź śmiercią, zazdrością

Bądź złością i pogarda nieszczęściem i nudą

Bądź Bogiem, bądź Murzynem, ojcem, matka synem

Bądź- i nie pytaj, jak Ci się wypłacę

A wtedy darmo weźmiesz najpiękniejszą zdradę:

Miłość, która obudzi śpiącą w Tobie śmierć

Więcej niż słowa

Boli mnie głowa jako we wszechświecie
Tak i na Ziemi – na pewne ścięcie?

Boli mnie serce tak w dzień jak w nudną
Noc – czyżby zastrzyk benzyny czuło?

Boli mnie dłoń gdy piszę wiersz – prozę
Jak i podcieram się – utną nożem?

Boli mnie noga chociaż dziewczyna
Wie, że nie tańczę – wyrwą mi z tyłka?

Boli mnie głowa, serce, dłoń, noga
Jakby to były więcej niż słowa!

Drodzy Arcy Czytelnicy mam nadzieję iż tymi kilkoma utworami Wojaczka zachęcę Was do wgryzienia się w jego dalszą twórczość.

Ponad to czekam również na Wasze wiersze, koniec z pisaniem do szuflady!

Możecie wysyłać wiersze na adres mailowy ewelina@arcyradio.pl , możecie również przesyłać własne propozycje i sugestie o tym czyją twórczość chcielibyście tutaj poczytać.

Czytaj także:

Tagi:
avatar

O redakcja

Redakcja ArcyPortalu to zespół dziennikarzy-studentów, którzy z wielkim zaangażowaniem piszą artykuły o wszystkim co szczecińskie i studenckie.