Plus Tennis Music Festiwal, czyli tenis plus świetna muzyka w Szczecinie!

Trebunie Tutki, Renata Przemyk, czy Billy Gibson – to tylko niektóre gwiazdy, które zawitają do Szczecina w przyszłym tygodniu… Już tylko kilka dni dzieli nas od rozpoczęcia 18. edycji Międzynarodowego Turnieju Tenisowego ATP Pekao Szczecin Open 2010 (13-19 września), jednak turniej to nie tylko emocje sportowe, ale także kulturalne. Od 13 września startuje także kolejna edycja Plus Tennis Music Festiwal z naprawdę atrakcyjnymi, wieczornymi koncertami. I właśnie na ten darmowy (sic!) festiwal polecamy się wybrać!

Dla tych, którzy wielkimi fanami sportu nie są organizatorzy przygotowali prawdziwą ucztę kulturalną! Co więcej, dzięki sponsorowi – firmie Polkomtel – będzie można posłuchać naprawdę dobrej muzyki. A zagrają m. in. jeden z najlepszych na świecie grajków na harmonijce – Billy Gibson oraz Trebunie Tutki, których to niektórzy mogą pamiętać ze świetnej współpracy z grającym reggae zespołem z Jamajki – Twinkle brothers! Jest więc w czym wybierać, zatem na koncerty polecamy się… wybierać!
A oto program festiwalu i sylwetki zespołów specjalnie dla naszych ArcyCzytelników:

13 września poniedziałek – jazzowo-bluesowe głosy

Magda Piskorczyk (PL) i Billy Gibson (USA)

Billy Gibson

amerykański wirtuoz harmonijki, żywiołowy frontman i znakomity wokalista z Memphis. Tam, w kolebce bluesa, nazywany jest Księciem Beale Street. Laureat bardzo prestiżowej nagrody w świecie bluesa (dawniej Nagroda W.C. Handy’ego): Harmonijkarz Roku 2009 Blues Music Award!!! Autor jednego DVD i 6 płyt CD, spośród których „The Billy Gibson Band” nominowana była do Blues Award, a dwie inne zaprezentowały jazzowe fascynacje i możliwości tego muzyka.

Magda Piskorczyk

Charyzmatyczna artystka zafascynowana muzyką afro-amerykańską i afrykańską, opisywana jako „Czarny głos w białym kostiumie”. Czterokrotnie wybierana Wokalistką Roku przez polskich bluesfanów. Gitarzystka i basistka. Znana ze znakomitego kontaktu z publicznością. W trakcie tej trasy koncertowej towarzyszyć im będą muzycy z zespołu Magdy Piskorczyk: Aleksandra Siemieniuk (gitary), Adam Rozenman (instrumenty perkusyjne) oraz dzielący obowiązki za perkusją: Marcin Jahr i Bartek Kazek.

14 września wtorek - nowe brzmienia

Biff

Zespół Biff tworzą: Ania Brachaczek: vocal, keyboard, baritone guitar Hrabia Fochmann: vocal, guitar Jarek Kozłowski: vocal, drums Michael Pfeiff: vocal, bass guitar Piotr „Bojkot” Drążkiewicz: keybord.

BiFF to projekt Ani Brachaczek i Hrabiego Fochmana znanych ze współpracy z zespołem Pogodno a zasilanych przez „najlepszą sekcję rytmiczną w kraju”, czyli Jarka Kozłowskiego (Mitch & Mitch) i Michaela Pfeiffa (Pogodno). Brzmią rockowo, bigbeatowo, tanecznie, czasem glamrockowo. Oniryczny wokal Ani i słodkie melodie w połączeniu z ironicznymi tekstami i rock&rollową energią tworzą coś, co sam zespół nazywa onirycznym punkiem. W 2008 roku zadebiutowali piosenką „Ślązak”, rok później wydali swoją pierwszą płytę zatytułowaną”Ano”.

Album wyprodukował Marcin Bors, znany m.in. z realizacji albumu Nosowska/Osiecka. Płyta jest w pełni autorskim projektem zespołu prócz piosenki „Adela” do której tekst napisała Dorota Masłowska. Za płytę „Ano” Biff otrzymał nagrodę Fryderyk 2010 w dwóch kategoriach: NOWA TWARZ W FONOGRAFII oraz VIDEOCLIP ROKU „PIES 1” – (reżyser: Grzegorz Nowiński).

15 września środa – kobieca muzyka

Renata Przemyk

Urodziła się w Bielsku-Białej, tam też mieszkała z rodzicami, babcią i braćmi, chodziła do szkoły podstawowej i liceum. Po maturze zamieszkała w Katowicach, gdzie studiowała i ukończyła bohemistykę na Uniwersytecie Śląskim. W 1994 roku zamieszkała w Krakowie, a pod koniec 1999 roku w podkrakowskiej wiosce, gdzie nieco odizolowana od świata komponuje, aranżuje własne piosenki i zajmuje się wychowaniem córeczki.

Zaczęła śpiewać jako nastolatka z lokalnymi kapelami rockowymi, choć tak naprawdę odkryła powołanie dopiero na studiach, zainspirowana Tomem Waitsem, Talking Heads, Niną Hagen i Frankiem Zappą. W wyniku tychże inspiracji powstał pod koniec 1989 roku zespół „Ya Hozna” i płyta pod tym samym tytułem, jednak działalność tego awangardowego zespołu wygasa po roku i Renata rozpoczyna solową karierę.

Większość jej płyt uzyskało status złotych za sprzedaż ponad 50.000 każdego tytułu, wielokrotnie były nominowane i nagradzane, przeważnie za indywidualność artystyczną. Pomimo niezbyt komercyjnego zacięcia artystki, zyskały pochlebne recenzje pośród publiczności, krytyki muzycznej i przemysłu fonograficznego (Fryderyk). Ma w swoim dorobku nagrody przywiezione z festiwali, w których brała udział na początku swojej działalności, główną z festiwalu krakowskiego, opolską Karolinkę, sopocką bursztynową płytę. Ale występowała też na nieistniejącym już niestety festiwalu w Jarocinie i dla przeciwwagi na przeglądzie piosenki aktorskiej we Wrocławiu i Kolonii. Koncertowała również we Francji (Normandia, Bretania, Paryż) i w Nowym Yorku, choć najbardziej – także ze względu na znaczenie słów w swoich utworach – ceni polską publiczność.

Trudno jednoznacznie określić twórczość muzyczną Renaty – ani rock, ani piosenka poetycka, ani alternatywa nie określają jej istoty, którą sama artystka nazywa wiecznym poszukiwaniem brzmień, wzruszeń i klimatów do niczego przedtem niepodobnych. Stąd pewnie każda kolejna płyta różni się diametralnie od poprzedniej, choć na każdej nieodmiennie pojawia się akordeon, instrument do którego ma ewidentną słabość, bez względu na mody. Wychodząc w swej muzyce od surowego, post punkowego brzmienia, poszerza konsekwentnie instrumentarium – od 1999 roku także o elektroniczne elementy. W tym roku bowiem ukazała się płyta „Hormon”, przełomowa dla Renaty, która pokazuje się po raz pierwszy jako kompozytor własnych piosenek i od tego momentu wraz z autorką słów stanowią wyłączny tandem artystyczny kolejnych przedsięwzięć. W plebiscycie „Polityki” i „Wprost” znalazła się w setce najwybitniejszych artystów minionego stulecia. W listopadzie 2009 ukazał się nowy album Renaty Przemyk zatytułowany „Odjazd”.

16 września – impreza zamknięta, wstęp na podstawie odrębnych zaproszeń

17 września piątek – world music

(ARCYPORTAL POLECA!)

Trebunie Tutki

- to muzykująca od pokoleń rodzina z Białego Dunajca, która nic nie tracąc ze swego charakteru, przeszła ewolucję od kapeli góralskiej po zespół koncertujący na największych festiwalach Muzyki Świata w Europie, a także w Azji i Ameryce Północnej. Trebunie-Tutki jako jedyny zespół z Polski, wielokrotnie znalazł się w pierwszej dziesiątce World Charts Europe Europejskiej Unii Radiowej. Umiłowanie tradycji i wierność góralszczyźnie nie ogranicza twórczości zespołu. Opierając się na tradycyjnych instrumentach, skali góralskiej, budowie muzycznej i charakterze wykonania, tworzą NOWĄ MUZYKĘ GÓRALSKĄ, rozwijając i wzbogacając rdzenną muzykę o nowe melodie, współczesne teksty i awangardowe aranżacje. Kreują oryginalne polskie brzmienie. Chętnie eksperymentują z reggae, rockiem, techno i jazzem współpracując z producentem Włodzimierzem Kleszczem i z wybitnymi artystami, m.in. z jamajską grupą „The Twinkle Brothers”, zespołami Adriana Sherwooda, kirgiskim „Ordo Sakhna”, a także z rodzimymi muzykami: Krzysztofem Ścierańskim, Michałem Kulentym, Krzysztofem Herdzinem, Katarzyną Gaertner, Warszawskim Chórem Międzyuczelnianym, Voo Voo i formacjami Włodzimierza Kiniorskiego „Kiniora”. Nie stronią także od innych form wyrazu artystycznego – na festiwal Kraków 2000 Krzysztof napisał scenariusz spektaklu „Góralskie Bronowice”, którego premiera odbyła się w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie z udziałem aktorów Teatru Witkacego, chóru i tancerzy zespołu Skalni oraz orkiestry kameralnej Simfonietta Cracovia. Biorą udział w filmach i w programach telewizyjnych. Skład instrumentalny: dwoje skrzypiec, altówka, basy podhalańskie, koza, złóbcoki, fujara bezotworowa, gitary, piano, organy, instrumenty perkusyjne i perkusja

18 września sobota – wybuchowy finał

Soul Catchers

Soul-Catchers, jest to mieszanka soul, bluesa i jazzu, pikantnie przyprawionego elementami funka i R & B. Wszystko zaczęło się 2001 roku podczas jam-session w “Paradiso”, najsłynniejszym klubie muzycznym Amsterdamu, w którym “Rolling Stones” nagrali ostatnią płytę „na żywo”. Pięciu wyśmienitych muzyków bluesowo-jazzowych, pochodzących z rożnych krajów świata tak “poczuli bluesa”, ze postanowili spotkać się ponownie. Byli to: Holy Bleck, Niemiec, basista sławnych zespołów lat 70-tych oraz wieloletni partner znanej saxofonistki i wokalistki z Nowego Orleanu, Rosy King. Niki Buzz, gitarzysta/multiinstrumentalista z Nowego Jorku, z Harlemu, wychował się w tradycji czarnej muzyki USA. Grał w takich grupach jak “The Ramones”, Patti Smith, “The Talking Heads”, Mink de Ville, “Foreigner” I “Joan Jett”. Brał udział w nagraniach studyjnych z Anita Baker, Whitney Houston czy “Kid Creole & The Coconuts”. El Kopo, gitarzysta z Indonezji oraz Louis Smith z Surinamu/Gujany Holenderskiej tworzą wraz z perkusista El Leon Noya (syn Nippy Noya, światowej klasy perkusisty) solidny fundament brzmienia Soul-Catchers. W repertuarze Soul-Catchers znajdują się oprócz własnych kompozycji znane standardy takich sław jak Otis Redding, Rolling Stones, Muddy Waters, James Brown, Prince i Jimy Hendrix. O Soul-Catchers wiele można pisać, jednak tylko usłyszenie zespołu na żywo “live” długo pozostanie w pamięci!

Miejsce: Szczecin, korty przy al. Wojska Polskiego 127 (namiot festiwalowy)

Festiwal w pigułce:

Termin: 13-18 września
Godzina rozpoczęcia koncertu: ok. 21.00 – po zakończeniu Meczu Dnia na korcie centralnym
Wstęp na koncerty: bezpłatny – od 20.30 wstęp na korty bez biletub
Sponsor Tytularny: Polkomtel, operator sieci Plus